Swój początek ma w latach czterdziestych ubiegłego stulecia i ściśle wiąże się z osobami Hermana Kabata oraz Margaret Knott. Skrót nazwy wiąże się z anglojęzyczną nazwą metody: proprioceptive neuromuscular facilitation (torowanie nerwowo-mięśniowe). Metoda odwołuje się do torowania, aktywizowania struktur nerwowo-mięśniowych za pomocą proprioreceptorów (receptorów czucia głębokiego).
Koncepcja PNF pozwala na terapię niemal wszystkich zaburzeń ruchowych, a więc bardzo dobrze nadaje się do wykorzystania w neurologii, ortopedii, do rehabilitacji zespołów bólowych narządu ruchu, w tym kręgosłupa oraz wad postawy i skolioz.
Warunkiem powodzenia terapii wg koncepcji PNF jest przekonanie pacjenta o potrzebie pracy nad własnym problemem, tym samym aktywne włączenie się w proces rehabilitacji. Oczywiście świadomym należy być tego, iż metoda PNF tak jak każda inna metoda neurofizjologiczna nie jest w stanie odbudować zniszczonych lub trwale zdeformowanych struktur układu nerwowego czy narządu ruchu, może jedynie pomóc wytworzyć kompensację poprzez wykorzystanie rezerw i plastyczności nieuszkodzonych obszarów.
Koncepcja PNF bardzo dobrze uzupełnia i nadaje się do łączenia z innymi koncepcjami terapeutycznymi, takimi jak terapia manualna oraz neuromobilizacja.
