O naszej ofercie

Komunikacja alternatywna

Wyobraź sobie, że chcesz powiedzieć coś prostego – np. że pragniesz nowej herbaty z reklamy – ale nie możesz. Dla osób z trudnościami w mówieniu (spowodowanymi np. porażeniem mózgowym, autyzmem, udarem, niepełnosprawnością intelektualną lub afazją) codzienna komunikacja to walka z frustracją. Tu wkracza AAC (Augmentative and Alternative Communication) – zestaw metod, strategii i narzędzi, które zastępują lub wspierają mowę. Dzięki AAC osoby niemówiące lub te, których mowa jest niezrozumiała, mogą wreszcie wyrazić potrzeby, myśli i emocje, budować relacje, a nawet kształtować swoją tożsamość i niezależność.

Założenia komunikacji alternatywnej:

Założenia komunikacji alternatywnej i wspomagającej (AAC) opierają się na fundamentalnych zasadach: każda osoba, niezależnie od stopnia niepełnosprawności czy trudności w mówieniu, ma prawo i możliwość komunikowania się. Brak mowy nie oznacza braku myśli, potrzeb czy emocji, które można wyrazić za pomocą odpowiednio dobranych metod (gesty, symbole, technologie).

AAC ma na celu nie tylko zastąpienie lub wsparcie mowy, ale przede wszystkim budowanie autonomii, tożsamości i niezależności osoby niemówiącej, umożliwiając jej wpływ na własne życie. Skuteczna komunikacja wymaga indywidualnego dopasowania metod i narzędzi do możliwości, preferencji oraz kontekstu życia użytkownika oraz aktywnego wsparcia i zaangażowania partnerów komunikacyjnych (rodziny, terapeutów, otoczenia).

Zadzwoń i zapytaj o poradę

Wskazania:

  • całkowity brak mowy (np. w wyniku wrodzonych zaburzeń, porażenia mózgowego, ciężkiej afazji motorycznej, autyzmu bez mowy),
  • mowa niewystarczająca do efektywnej komunikacji (np. bardzo ograniczony zasób słów, dźwięki nieartykułowane),
  • mowa na tyle niezrozumiała dla otoczenia, że uniemożliwia lub znacznie utrudnia porozumienie,
  • znaczna dysproporcja między rozumieniem języka a możliwościami ekspresji słownej (np. w niepełnosprawności intelektualnej, niektórych zaburzeniach językowych, zespole downa),
  • zaburzenia lub choroby uniemożliwiające kontrolę narządów mowy (np. duża spastyczność, dystrofie mięśniowe, stwardnienie zanikowe boczne – als),
  • zaburzenia lub uszkodzenia neurologiczne nabyte (np. po udarze, urazie czaszkowo-mózgowym, operacjach neurochirurgicznych),
  • potrzeba wsparcia rozwoju mowy i języka (np. u dzieci z opóźnionym rozwojem mowy, dysfazją, alalią, niepełnosprawnością intelektualną),
  • trudności w komunikacji wynikające z zaburzeń ze spektrum autyzmu,
  • szczególnie gdy mowa nie występuje lub jest echolaliczna/niefunkcjonalna,
  • okres przejściowy w terapii mowy, gdy potrzebne jest tymczasowe wsparcie komunikacji.